De meeste verloofden wonen samen vóór ze huwen. Is het zich verloven zonder samenwonen nog actueel ? Christine Ponsard stelde zich die vraag in Famille Chrétienne (nr. 1256). Walter van Goethem heeft haar artikel vertaald voor de lezers in Nederland en in Vlaanderen.

Er is een belangrijk verschil tussen wat de Kerk verstaat onder “verloving” en de realiteit die dit woord in de wereld van vandaag aanduidt (...). Een zeer grote meerderheid van verloofden woont samen vooraleer te huwen, zodat veel van onze tijdgenoten zich zelfs niet meer inbeelden dat het tegengestelde nog mogelijk is. Of men het bedroevend vindt, of men er zich bij neerlegt, ofwel of men er zich over verblijdt, de feiten zijn er, en het is in deze context dat de jongeren zich op het huwelijk voorbereiden.

Van twee zaken het ene : ofwel is de verloving van echt wachten een gebruik, een sociale ritus die gebonden is aan een tijdperk of een cultuur, zowat als het feit in het wit te trouwen : in zulk geval is zij effectief voorbijgestreefd en zou het een achterhoedegevecht zijn eraan gehecht te blijven; ofwel is de verloving met zijn eis van kuisheid geworteld in de natuur zelf van het christelijk huwelijk : dan blijft zij een levende actualiteit, als een teken dat het Rijk aankondigt.

Nu, de leer van de Kerk is duidelijk : de tweede hypothese is de juiste. Zij die een kuise verloving beleven, zijn dus niet die laatste specimens van een volk dat aan het uitsterven is, maar de profeten van de beschaving van de liefde.

Laten ons voor zover niemand beoordelen. Het is iets, in het reine te zijn met de waarheid van de liefde en het huwelijk, het is iets anders iedereen te helpen daarnaar te leven.

Daartoe zijn er drie sleutelwoorden : vertrouwen, geduld en barmhartigheid. Eerst het vertrouwen : de evangelische eisen — voornamelijk over de kuisheid — kunnen onmogelijk lijken in werkelijkheid om te zetten; maar laat ons zeker zijn dat Jezus ons altijd de middelen geeft om uit te werken wat Hij vraagt, ook als het niet altijd is op het ogenblik waarop en zoals wij het ons inbeelden. En hier komt het geduld tussen: God heeft geen haast; Hij wacht zolang als het moet, tot wij naar Hem terugkeren; en Hij nodigt ons uit ook zo te doen met onze kinderen, met de jongeren waarvoor wij zorgen... en met ons zelf ! Laat ons aanvaarden dat de weg van de bekering lang is en bezaaid met valpartijen.

Vallen is niets, als het wordt beleefd in barmhartigheid. Het drama is niet : te vallen, maar wel : niet op te staan ; of zelfs te weigeren dat de Heer ons opricht.

Om terug te komen op de verloving, het ergste is niet voorhuwelijkse betrekkingen te hebben, maar te beweren geen vergeving van God nodig te hebben, ofwel omdat wij zelf willen beslissen wat voor ons goed is (“waar bemoeit de Kerk zich mee ?”), ofwel omdat wij berusten op onze verdiensten, vergetend dat wij arme zondaars zijn.

Verloofden die kuis hun verloving zouden beleven met het hart vol hoogmoed — in de stijl van “Wij ten minste, wij zijn in orde” — zouden, niettegenstaande de schijn, ver af staan van een goede voorbereiding op het huwelijk ! En hun ouders zouden zich daaromtrent ernstig moeten verontrusten.

Concreet gezien, wat brengt dit mee voor jullie die verloofden zijt ? Zelfs als jullie je onbekwaam voelen om de evangelische raden toe te passen, zelfs als die jullie honderd mijlen ver lijken van wat jullie beleven, vreest niet : de Heer neemt jullie daar waar jullie gekomen zijt, zoals jullie zijt, Hij vraagt jullie enkel te luisteren naar wat Hij jullie te zeggen heeft, door de Kerk, want het is een woord van Leven, een woord van geluk. Hij zoekt niet jullie in de val te zetten, maar jullie lief te hebben. Hij vraagt jullie niet in eens het doel te bereiken, maar jullie op weg te zetten.

Sommige “samenwonenden” geven elkaar het geschenk, in de maanden die hun huwelijk voorafgaan, niet meer samen te slapen, om een echte wachttijd te beleven : waarom jullie niet ?

En voor de ouders ? Hoe kunnen die hun kinderen helpen tijdens deze verlovingstijd ? Hoe zich gedragen tegenover de jongeren die ongehuwd samenleven ? Hoe moeilijk is dat ! In theorie kan het duidelijk zijn, maar in de praktijk moet men zich echt vastklampen aan de Heilige Geest, diep duiken in de barmhartigheid, om dag voor dag, geval voor geval, te zien wat het beste is om iedereen te helpen op te groeien.

Zonder de armen te laten zakken, zonder de deur dicht te slaan, zonder de hoop te verliezen. Ter beschikking blijven en trouw, zoals wakers.