De Kerk verheugt zich: habemus papam, we hebben een paus: Kardinaal Joseph Ratzinger, die de naam Benedictus XVI gekozen heeft. Zijn laatste preek als Kardinaal heeft hij uitgesproken op de ochtend voor het Conclaaf begon, en dankzij de vertaling van Dr. L. De Maere, pr., kunnen we er een betekenisvolle uitreksel hier publiceren.

Hoevele leerstellige windvlagen hebben wij in recente decennia gekend, hoevele ideologische stromingen, hoevele manieren van denken ... Het bootje van de gedachten van vele christenen is vaak heen en weer geslingerd door deze golven - van het ene extreem naar het andere: van marxisme naar liberalisme, zelfs tot libertinisme; van collectivisme tot radicaal individualisme; van atheïsme tot een vaag religieus mysticisme; van agnosticisme tot syncretisme, enzovoort. Elke dag komen er nieuwe secten bij en komt uit wat Sint Paulus zegt over het valse spel van sluwe mensen, bedoeld om tot dwaling te verleiden (cf. Ef. 4, 14). Een duidelijk geloof hebben, gebaseerd op het Credo van de Kerk, wordt vandaag vaak als fundamentalisme beschouwd. Daar waar relativisme, dat neerkomt op zich laten heen en weer slingeren en ‘zich laten meesleuren door elke windvlaag', de enige (aanvaardbare) houding schijnt volgens hedendaagse normen. We schuiven op in de richting van een dictatuur van het relativisme dat niets als zeker erkent en dat als hoogste doel het eigen ego en de eigen grillen heeft.